Hier het verslag van ons bezoek naar Guatemala van 2011. Soms in de tegenwoordige tijd dan weer in de verleden tijd. Ik hoop dat dit het leesplezier niet bederft.
De vlucht naar Guatemala ging voorspoedig, maar in mijn beleving langzaam. Op het vliegveld werden we wederom hartelijk door Otto opgewacht, om vervolgens naar een hotel te gaan. Dit doordat Otto Jr net terug is uit de States en tijdelijk in het appartement van hem woont.
Wanneer ik vraag naar de onrusten in Petén, is dat vooral een lokaal gebeuren. De presidentsverkiezingen staan voor de deur, een van de kandidaten komt daar vandaan, dus wellicht kan het daar meet e maken hebben.
Het hotel is hetzelfde hotel waar ik met Alfred het eerste jaar ingezeten heb. Voor ons geluk was er deze nacht minder vliegverkeer, zodat onze slaap weinig verstoord werd. Toch heb ik onrustig geslapen, teveel dingen aan mijn hoofd.(haha) Arno daar in tegen heeft die nacht afstand van zijn lichaam gedaan, waardoor de beste man er fit uitziet. (en dat wil wat zeggen)
Na een bak koffie gedaan te hebben en de mail bekeken te hebben worden we opgehaald voor een ontbijt bij Otto thuis. De beiden Otto’s halen ons op en Miriam wacht ons al op, samen met bomberos Roberto. Tijdens het ontbijt geven we onze souvenirs, waar ze wederom blij mee zijn. Miriam vraagt hoe het met de kinderen gaat, wat ik leuk vind. Ze geven aan dat ze kerst bij Giovanni in Zweden gaan vieren en dat enkele kleinkinderen meegaan. De kinderen vinden het reuze spannend natuurlijk en zelf zijn ze nog nooit in Zweden geweest. Dus we gaven aan dat ze het koud zullen krijgen. Bij de vraag of ze nog een paar dagen in Nederland blijven, is dat helaas nee.
Otto geeft tevens aan dat hij volgend jaar 50 jaar bij de brandweer in Puerto Barrios zit en dat het mooi zou zijn dat BzG dan komt. Ook zou het mooi vinden dat wanneer Jan Meertens en Alfred erbij zouden zijn. Het is dan ook tevens afsluiting van het project.
Na het ontbijt vertrekken we per ambulance naar Puerto Barrios. Het is druk, dus het schiet het eerste stuk niet echt op. Maar we weten inmiddels dat je voor de 300km 6 a 7 uur uit moet trekken. Al ging het vorig jaar stukken sneller in de Porsche Cayenne van Cesar (3,5 uur, haha)
Aangekomen in PB zijn we welkom geheten door de Bomberos op de kazerne. Sirenes, vuurwerk en de alarmbel kondigde ons aan. Na het gebruikelijke handjes schudden en kennis maken met de nieuwe baas (ik kon hem nog van gezicht, het was een brandweerman van korps Morales),hebben we het materiaal gecontroleerd. Het ziet er allemaal nog goed uit. De wagen is netjes bepakt, delen zijn geverfd, de deuren die geroest waren hebben ze eruit gehad en behandeld, de bedrading naar de vacuümpomp hebben ze vernieuwd en een nieuwe schakelaar tussen gezet, de hebben een vaste ademlucht man aangesteld en de ademlucht werkplaats ziet er netjes uit.
Qua nieuw materiaal hebben ze van de Rotary Club een ambulance gekregen (ziet er goed uit) en ze hebben hefkussens gekregen. 4 stuks, in 4 afzonderlijke maten. Het korps is dus redelijk compleet.
Vervolgens hebben we grofweg het programma besproken. De eerste dagen met alle mannen en enkele dagen alleen met 8 ‘beroeps’. Ze hebben tevens weer mannen uitgenodigd van korps Morales, Unipetrol (de raffinaderij), Brenntag en de terminal brandweer. Als alles komt hebben we 36 man!?! Eigenlijk teveel van het goede, maar we gaan ons best doen.
We hebben wat wensen voor het trainen bekend gemaakt en we gaan morgen aan de slag, 2 blokken van 3 uur en 2 uur rust in de middag. September is nl de warmste periode van het jaar. (hebben wij weer). Het 4de jaar komen we er tevens achter dat in Guatemala de lunch normaal van 1200 tot 1400 uur is.
Vanuit de kazerne rijden we naar het appartement van Cesar bij hotel Marbrissa. Hijzelf is er niet, maar als we wat gedronken/gegeten hebben, hebben we hem op de terugweg nog kort gesproken. Hij schuift morgen bij het ontbijt nog even aan. En voor nu was het oogjes toe, snaveltjes dicht en slaap lekker.
29 september, trainingsdag 1
W e werden te laat opgehaald en de reden hiervan was schijnbaar de nieuwe baas. (ok?) Aangekomen op de kazerne staan er 13 man en wordt er excuses gevraagd voor het late ophalen. Dat is beduidend een stuk minder. Met Unipetrol krijgen ze geen contact (?!?), de mensen van Brenntag komen in de middag en de mensen van Morales zijn bij een groot busongeluk aan het werk. Een bus is in de rivier gerold en er waren tot nu toe 18 doden. Een kleinere groep daarentegen werkt beter.
Arno doet een stuk THV en OGS (tanklekkage) en ik doe het ‘droge’ ademlucht lopen, inclusief koude/warme deur procedure. Wat ons opvalt is dat het voor een groot deel goed inzit. Het is veelal puntjes op de i zetten. M.a.w. het zit wel goed. Jammer was wel dat de chemiepakken niet op de wagen lagen, maar achter slot en grendel. Moet van de nieuwe baas (?). Otto vraagt of dat wij daar iets van willen zeggen. Wij hebben gezegd dat wij hem nog wel gaan ‘adviseren’, daar dit i.d.d. niet handig is.
Door kritische vragen van sommige, merk je dat ze ook over de technieken nadenken. De vragen zijn regelmatig niet naar tevredenheid te beantwoorden. Want ja, veelal zullen ze zelf een inschatting moeten maken (mirrar, pensar, actuar), alvorens zij naar binnen gaan in een brandend/rokend pand. Er is dus niet altijd een pasklaar antwoord. We hopen dit morgen met filmpje e.d. te kunnen laten zien. Daarbij komt dat ze alleen ook naar een brand gaan (of 2 en met geluk 3)
In ieder geval hebben ze zich weer letterlijk in het zweet gewerkt en kunnen we het weer iets moeilijker gaan maken voor de komende dagen.
Tussen de middag zijn we bij safari gaan eten waar ik ook even naar huis gebeld heb. precies op tijd want mijn dochter (8) was heel verdrietig dat ik weg was. Aangezien dat ze die dag naar de film de smurfen was geweest en we daar even over gesproken hebben, ging ze weer opgewekt naar bed. Mooi, die kinderen……
Daarna zijn we nog naar een ‘oefenobject’ gaan kijken en dat is hier het grootste probleem. Er zijn er simpelweg te weinig. Daardoor vallen de oefeningen ook steeds in herhaling. We kunnen nu gelukkige de kazerne gebruiken, daar deze nieuw is. Maar ook dit gebouw kennen de bomberos natuurlijk al te goed.
De explosiemeters deden het niet meer. Ik wist gelukkig nog dat hier ordinaire penlights inzaten, dus morgen kijken we nog een keer.
Nadat we de dag afgesloten hadden gingen we even langs Otto’s appartement alhier. Daar spraken we Gustavo (een van de 2 brillen) die nu niet meer bij de brandweer zit. Hij heeft ons uitgenodigd om
yucca wortel te komen proeven de nadere dag. Het zal mij benieuwen, haha. Vervolgens zijn we nog even gaan zwemmen, met een biertje, waarbij wij vergezeld werden door Otto en Roberto.
Arno en ik maken ons zorgen om deze dagen gevuld te krijgen. Als we geen oefenobjecten hebben, valt alles teveel in herhaling. We zullen wat moeten verzinnen en bespreken met de nieuwe baas, waarvan wij tot nu geen hoge pet van op hebben. Echter we hebben hem pas 1 dag gezien natuurlijk.
Nog even douchen en eten en ik kon om 21.15 mijn ogen niet meer open houden. (Arno sliep al) Welterusten….
30 sepember, trainingsdag 2
Het ritueel is weer gestart 0615-0630 opstaan, verslag typen, tandjes poetsen ontbijten, kijken of dat er mail is om vervolgens opgehaald te worden. Roberto is er al om 0810, omdat Otto bij Cesar aan het koffie drinken is. Wij besluiten om na het ontbijt ook even langs te gaan, zodat we bij onze gastheer een bakkie kunnen doen. en hij heeft betere koffie dan in het hotel (haha)
Op de kazerne stagneert hebben we eerst een gesprek met Alexander (nieuwe baas) en Juan. Eerst vragen we waarom er gekozen is voor 2 kleine posten met een kleine bezetting (eentje 2 en eentje 3 man) i.p.v. 1 post met 5 man. De uitleg is dat er regelmatig inzetten zijn op de weg naar Guatemala en dat men er vanuit de andere post sneller is. Wanneer we vragen hoeveel brand men heeft en hoeveel hulpverlening (of 1ste hulp met ambulance) is een ¼ brand en de rest ongevallen, waarvan het meeste schietverwondingen (?!?). dat laatste zal ik nog eens navragen.
Wij geven daarop aan dat het dan wellicht handig is dat ze 2de gereedschap krijgen voor een ‘firstresponder’, daar ze al 2 pompen en slangen e.d. hebben. Dit i.p.v. de hefkussen.
Als tweede hebben we aangegeven dat oefenobjecten belangrijk zijn voor het aanreiken van nieuwe leermomenten, zodat we niet in herhaling vallen en de mensen ‘zinloos’ bezig zijn. Men begrijpt het en gaat ermee aan de gang.
Als we vervolgens willen beginnen, werkt bij Arno de beamer niet correct met de laptop, terwijl ik aan het stoeien ben met de rookgasventilator, die een al een jaar stilstaat. De benzine is oud geworden en ik heb samen met Rene de carburateur en sproeier schoongemaakt. Daarna nog een nieuwe bougie en benzine erin en hij deed het weer. Arno heeft het gevaar van rookgassen laten zien en het belang van de straalpijptechniek. Dat hebben we erna nog in de praktijk gedaan en toen was het alweer 1200 uur. Eduard had toen nog een vraag bij de TS over het wisselen van voeding van de pomp, (van tank naar tankwagen) wat naar mijn mening niet zo spannend is. morgen gaan we het beoefenen en het is goed dat ze de vragen stellen. Daarvoor zijn we hier.
Voor de middag stelt Otto zijn appartement ter beschikking zodat de bomberos een vreemd object hebben. Na het object stijf onder de rook gezet te hebben en 2 slachtoffers geplaatst te hebben, begon Juan met de eerste inzet.
Men vroeg de eigenaar uit, tekende samen een plattegrond en vroegen om de sleutel toen de deur op slot zat. 2 man links om, 2 man rechtsom (gingen rechtdoor, haha). Vuurhaard geblust, gasfles naar buiten, kindje onder het aanrecht gevonden en volwassene op bed. Ook werd na het blussen de rookgasventilator ingezet. Al met al een goede inzet, maar dan zonder voldoende tempo.
Bij de 2de inzet mocht Mario. Rosita speelde de hysterische vrouw des huizes, wat ze realistisch deed. Deze keer wist ze alleen wat er waar brandde en dat ze haar man en kind miste. Geen kaart deze keer. Mario deed een buitenverkenning, zag de 2de ingang waar hij mensen op inzette. Helaas op slot, maar goed denkwerk. Nu werden de ramen al snel geopend en de rookgasventilator ingezet, terwijl de brandhaard nog niet geblust was.(Later heeft Arno uitgelegd dat dit in een klein pand meestal kan, maar dat het bij een groot pand gevaarlijk kan zijn.) Het kindje werd helaas niet gevonden,
doordat men niet goed in de hoek aftaste. Op de onwennigheid van werken met ademlucht na ging ook deze inzet redelijk goed.
Aan het einde hebben we nog de ruimte boven het plafond laten zien, waar gevaarlijke rookgassen kunnen zitten en heeft Juan nog aangegeven dat niemand naar de elektriciteit gekeken heeft, waarbij hij een punt heeft.
Vervolgens nadat alles opgeruimd was, zijn we nog naar Unipetrol gegaan (was 2 jaar geleden nog Shell). We hebben daar een rondleiding gehad, waarbij we de stationaire blusinstallaties bekeken hebben. Dat ziet er allemaal goed uit. Vooral het laadstation van de vrachtwagens is veilig uitgevoerd. Ook hebben we de worplengte van een monitor gecheckt, wat allemaal goed is. Er bestaat tevens een mogelijkheid om ‘onze’ slangen aan te koppelen, zodat er met hun mix gewerkt kan worden.
Zaterdagmiddag gaan we hier oefenen, een 2-tal reddingen (1 in de tank en 1 op de tank) en een tankbrand. De bomberos zijn hier al een keer geweest en ze hebben de intentie uitgesproken om dit regelmatig te blijven doen. er stond van hen ook nog een oud schuimvoertuig, wat schijnbaar nog werkt.(ze doen er zelf niets meer mee) Ik gaf hierop aan dat de gemeenschap van PB ermee gebaat zou zijn wanneer de Bomberos hierover zou kunnen beschikken. De engineer zei daarop dat Unipetrol allerlei dingen doet i.v.m. maatschappelijk belang en dat we de vraag gewoon eens moeten stellen. Hij zou ons nog een naam geven.
Om 2000 uur waren we terug in het hotel waar we met zijn vijven gegeten hebben. Daarna douchen en even tv kijken en slapie slapie doen.
Vrijdag, trainingsdag 3
Vandaag ga we naar de rivier om aanjaagverband te oefenen. Dit daar ze dit verder nog niet beoefend hebben, afgelopen jaar. Na de plaatsen aangeduid te hebben van de voertuigen en het waterkanon, gaan we aan de slag. Tijdens het afleggen komen we erachter dat de meeste slangen op het voertuig 2” zijn. De wateraanvoer naar de aanjager stagneert hierdoor. We hebben hierop de aanjager verplaatst naar de laatste 3” in de leiding, om vervolgens de bomberos te overtuigen dat het hem daarin zit. Tijdens de 2de sessie werkte het goed, we konden de druk op het kanon niet verder opvoeren i.v.m. een vuil brandstof/luchtfilter (is me niet geheel duidelijk) van de Amerikaanse truck. Maar we hadden een worplengte van 20 meter en volgend de manometer van de Amerikaanse truck 180 Psi. Al dacht Arno bij het kanon meer aan 5 tot 6 bar.
Daarna hebben we nog laten zien dat men tijdens het gebruik van hoge druk men van TS tank kan wisselen naar waterwagen. Ik zie dat men bij directe pompaansluiting altijd aan aanzuigen denkt, terwijl dit nu niet het geval is. we zien tevens dat de storzkoppeling aan de waterwagen eraf is gehaald. Na wat discussie (want deze had er niet opgezeten?!?), herinnert het men zich.
In de middag zijn we pas om 1430 begonnen, zodat ze de tijd hebben om de boel schoon te maken/herbepakken. We hebben hier de ochtend nog eens besproken, alvorens Arno het koelen van een propaanwagen (lees tankwagen) uitlegt. In de praktijk zal bij een brandende propaanwagen een straal van 500m ontruimt moeten worden, daar men te weinig mensen/water heeft. Of het moet aan zee/rivier gebeuren en men binnen 15 minuten de boel opgebouwd hebben.
Daarna gaan we aan zee de boel in de praktijk beoefenen. We weten niet wat er aan de hand is, maar er zit in het begin geen gang in. We komen er ook langzaam achter dat er nu 2 kapiteins aan boord zitten van de bomberos in PB, wat af en toe/hier en daar frustraties met zich meeneemt.
Op aangeven van Rene hebben we geen openwater gebruikt aan zee, daar hij zegt dat de waterwagen (wat de propaanwagen voor moet stellen) dan wegroest.(haha) We gebruiken dus water van de watertruck met het pompje, wat veel te weinig druk geeft.
Maar hij geeft toch 3 bar? Zegt Juan. Ik heb daarop uitgelegd dat druk en debiet (Q) 2 verschillende dingen zijn. Naast druk moet er natuurlijk voldoende litertjes aangevoerd worden. Het is nu gelijk weer duidelijk waarom die storzkoppeling erop moet zitten. Groter debiet en makkelijke vulmogelijkheid van de waterwagen. Het is ook duidelijk dat het koelen van zo’n wagen echt veel wateraanvoer nodig heeft. M.a.w. als dit ooit gebeurd, kunnen ze alleen ontruimen en kijken. Of ze moeten kunnen aanzuigen. Misschien maandag aan de rivier nog eens proberen.
Op de kazerne hebben we nog wat vis gegeten die de vrouw van Raul Pendrosa gemaakt heeft. Het ziet er niet uit, maar smaakt wel lekker.
In het hotel hebben we nog even gezwommen en de conclusie getrokken dat we hier klaar zijn. Ze moeten nu zichzelf blijven oefenen op de onderwerpen die we ze aangeleerd hebben. Natuurlijk is het niveau op sommige vlakken minder, maar dat wordt alleen beter door veel te oefenen op verschillende locaties, die we (nu) niet hebben. We hebben ook de nieuwe leiding besproken, die anders is dan de vorige. Wij hopen dat dit gaat/blijft werken.
Om 2000 zijn we opgehaald om met Arthuro, Gustavo, Otto en Roberto te gaan eten. Lekker eten met keiharde muziek, haha. Op een of andere manier vinden ze dat hier leuk. De 3 ‘oudjes’ zijn al 40 jaar vrienden en hebben zichtbaar veel plezier. Ook gaat de XL rum zijn werk doen bij Otto. We zijn ook nog even in een vage nachtclub geweest, waar Arno en ik het snel gezien hadden. Niet dat ik vies ben van schaars geklede dames, maar wel als ze te opdringerig zijn. Om 0030 uur lagen we te bed. Netjes toch? Oh ja, heel PB veranderd in een grote plas, daar het al 5 uur onafgebroken regende. (en niet zachtjes)
Zaterdag, trainingsdag 4.
Het regent nog steeds. Deze morgen beginnen we om 1000 uur en we behandelen ’schuim’ wat dieper. Eerst laten we 2 filmpjes zien van een Bleve van een propaantank en een scheurende olietank, om te laten zien dat wanneer men niet genoeg water heeft voor het koelen men alleen kan ontruimen i.v.m. de stralingshitte die vrijkomt bij het scheuren van een tank.
Bij het schuim vertellen we de voor- en nadelen van het schuim en waarop men letten bij het opbrengen ervan. Ook leggen we uit welke straalpijp men moet gebruiken voor welk incident. Het is dan ook goed om te horen dat ze het al tijdens een inzet hebben toegepast, waarbij men te snel op de brandstof richtte en door het water (i.p.v. schuim) het vuur eerst groter werd. Weer een bevestiging dat ze de spullen daadwerkelijk gebruiken. Daarna heeft Arno buiten de praktijk gedaan met beide straalpijpen. We/ze weten nu dat ze met het schuim wat ze hebben ongeveer 330 m2 (1200ltr) kunnen blussen.
In de middag is het droog en staan de oefeningen bij Unipetrol op het programma. Melvin (de baas), spreekt de oefeningen nog eens met zijn mensen door, want hun mensen hebben in het echt ook een taak bij calamiteiten. Het 1ste scenario is iemand die uitgegleden is boven op de tank en een gebroken been heeft. Deze oefening met Rene als bevelvoerder ging perfect, op een paar kleine kanttekeningen na. Er stonden heel veel mensen bovenop de tank terwijl max 5 is toegestaan. (hebben ze later zelf gecorrigeerd) Verder was deze tank wel leeg, maar de veiligheidgordels hebben meerdere metalen delen die tegen soms tegen de metalen wand van de tank kwamen. (gevaar voor vonkvorming) Als laatste hebben we geadviseerd om gelijk 2 para medics te sturen, voor nadere beoordeling slachtoffer, en deze ook te voorzien van valbeveiliging. (het laatste hebben ze ook zelf gecorrigeerd) Dit was gewoon een 9.
2de oefening was een slachtoffer in een tank die bewusteloos raakte door zuurstofgebrek. Eduard is nu de bevelvoerder. Men wisselde de stalen cilinders voor de lichtgewicht ( i.v.m. vonkvorming), legde een veiligheidsslang aan om te kunnen blussen indien nodig en nam een veiligheidslijn mee voor de mensen in de tank. Ook deze inzet ging heel goed. Tijdens het betreden van de tank werden de cilinders beschermt tegen eventuele aanraking met de tank en werd het slachtoffer snel onderzocht en gered. Bij beide inzetten werd het uitvragen van de bevelvoerder zeer goed ervaren door ons. De enige aanbeveling vanuit ons was; dat de rest zijn mond moet houden wanneer de bevelvoerder informatie deelt met de mensen en dan er water op de slang gezet moet worden. Het laatste hebben ze wellicht niet gedaan, daar het een oefening betrof.
De laatste oefening was een tankbrand, waarbij het afschuimen gefaald heeft en de tank gekoeld moet worden. Het ging voor Unipetrol tevens om de opbrengst van hun bluspompen.
Hier was Raul (de kleine, oudere) de bevelvoerder. Bij start vroeg hij goed uit en toen hield het helaas op. Het duurde zeker 12 minuten voordat er maar iemand naar de monitoren ging, terwijl deze minuten zo belangrijk zijn. Wat Alfred en ik 4 jaar geleden geconstateerd hebben, werd hier wederom bevestigd. Hij pakt niet door. We hebben over zijn ongeschiktheid als bevelvoerder in de evaluatie niets over gezegd , maar naderhand met Juan en Alexander besproken.
Voor Unipetrol was het een eye-openener, dat hun systeem maar net voldeed om 1 tank te koelen. We hebben voorgesteld dat ze in toekomstige oefeningen hun tanks in kaart gaan brengen, met welke kanonnen ze die kunnen bestrijken en deze te nummeren. Dit zodat de bomberos eenvoudig weten welke kanonnen ze voor welke tank moeten gebruiken. (ze willen hiervoor ook een plattegrond maken) Ook heb ik besproken dat het wellicht een optie is om bedreigde tanken over te pompen naar lege niet bedreigde tanken. Want wanneer er een tank scheurt heeft men niet voldoende capaciteit om dit te blussen.
In de avond zijn we met onze gastheren gaan eten bij Safari waarna we tot een uur of 1 gedronken/gepraat hebben. S’nachts gaat het weer regenen.
Zondag, vrije dag
We hebben om 0900 afgesproken om met zijn allen te ontbijten. Het is nog steeds aan het regenen en het ziet ernaar uit dat het voorlopig niet gaat stoppen. Niet varen dus? Arno en ik hebben trouwens wat maagprobleempjes en we weten niet of dat het door de drank komt of het ijs. Ik moest 2 keer naar de wc en ik ben daarna gelijk maar de douche instapt gezien het hoge ‘met de vinger door het wc papier prik’ gehalte. Otto’s zonen hebben er ook last van, dus het ligt niet alleen aan onze westerse magen, haha.
Om 1100 uur gaan we ondanks de regen toch varen naar de Rio Dulce, om daar ergens te gaan eten. Nadat we de boot zagen, beseften we dat de regen op deze boot geen probleem is. Even wanen we ons rocksterren, gezien de omvang/luxe van de boot.
De Rio Dulce is een mooie rivier die start bij Livingstone en doorloopt tot Lago Izabal. Bij de monding zien we 2 dolfijnen en met wat geluk gaan we ook nog zeekoeien zien. Door de regen ademen de bomen mooi en wat zijn er toch veel verschillende kleuren groen, wanneer je naar het bladerendak kijkt. Arno besluit ondanks de vele waarschuwingen en zijn eigen ervaring om op zijn onderrug de trap af te gaan. Hij heeft zich hierbij lelijk bezeerd en naast dat hij er wat ouder uitziet, beweegt hij er nu ook na.
Het restaurant ligt pal aan de rivier en alleen wij zitten er met zijn zessen. Op het menu krab, garnalen, soep, kip, rijst, frietjes en tortillas. Allemaal gemaakt in een keuken waar de smaalpolitie een hartverzakking zou krijgen. Boeien, het was lekker en nu (’s avonds 1930) zit het er nog in, haha.
Bij dit restaurant, waar de mensen ook wonen, kom je er gewoon weer achter dat de mens feitelijk maar weinig nodig heeft en dat we mekaar thuis allemaal gek maken met de spullen en alles erom heen. Arno heeft afgerekend dus Clemens, je weet ervan.
Als we klaar zijn is het inmiddels droog geworden en drinken we nog een bakkie koffie aan boord. De terugtocht verloopt voorspoedig en we zien nog een otter in de rivier. Wanneer we terug zijn in PB komen we in te ondiep water waardoor een schroefbeveiliging inkomt. De andere schroef (ja hij heeft er 2, ieder met een vermogen van 450 pk) stuurt de boot allemaal de verkeerde kant uit. Na wat kloten met een zodiac ervoor, doet hij het ineens weer. De scheepsjongen ( ja, die zat er ook op) had schijnbaar een resetknopje ingedrukt, waarna de werking van de 2de schroef niet getest was.
Terug op de wal zijn we terug naar het appartement gegaan, waar we ieder voor de mooie dag bedankt hebben. Inmiddels regent het weer. Later kreeg ik nog een sms of dat Arno nog naar de dokter wou en/of röntgenfoto’s maken. Toch mooi dat ze zo bezorgd zijn.
Maandag, 5de trainingsdag.
Arno heeft gelukkig minder wat pijn vandaag, al loopt hij wel wat scheef. Vandaag gaan we oefenen in een pand wat Juan geregeld heeft. Het is een complex met 8 appartementen, verdeeld over 2 bouwlagen, bij mensen die Juan kent. Nou dit is een complex waar geoefend kan worden. We doen 4 oefeningen met verschillende bevelvoerders. De 1ste keer was Eduard de bevelvoerder. Deze inzet ging eigenlijk heel goed. Goed uitvragen, inzetplan, goede warme deurprocedure en keuze s bij het betreden van het pand. (linksom waren meer ruimtes, dus 1ste ploeg ging linksom)De schoonheidfoutjes waren geen goede buitenverkenning (men kon vanuit een raam de brandhaard zien en soms ook het slo), het helpen omdoen van de ademlucht bij de mensen door de bevelvoerder (?!?) en het verkeerd plaatsen van de rookgasventilator (te kort op de deur).
Nadat we dit besproken hadden zouden we hetzelfde scenario nog eens doen met Rosita als bevelvoerder. Hierbij ging zoveel mis, wat nog ineens door Rosita kwam. Zij deed het goed als bevelvoerder. De bomberos deden het echt slecht deze keer. Heel veel fouten. De 2de ploeg was pas met de straal bij de voordeur, toen alles al gebeurd was. Dit terwijl het 1ste team ondertussen eerst een ander appartement doorzocht. Al met al waren wij deze keer niet tevreden. Doordat Juan en Otto de bomberos al van katoen gaven, hebben wij het heel oppervlakkig gehouden.
Tussen de middag aten we bij Cesar, wat een smakelijke maaltijd was. Daarna nog 2 scenario’s dus, waarbij we 3 ‘vrije’ bomberos als overige bewoners van het complex gebruikten. Rene was bevelvoerder en eigenlijk ging deze oefening weer goed. Communicatie tussen bevelvoerder en manschappen is nu doorgaans het probleem. Doelende op terugkoppelingen van hoeveelheid ontruimde mensen, gebluste brandhaard, wel/niet inzetten rookgasventilator. Verder werd Rene op het verkeerde been gezet. De manager van het complex, gespeeld door Otto Jr, gaf aan dat er 4 families woonde. Rene ging van 4 personen uit. Hij gaf toe dat hij gefopt was.
Laatste keer deed Juan de inzet. Deze ging wederom goed op een paar foutjes na. Binnendoor de deur openen door bomberos zonder straal ter bescherming, een bewoner door de rook evacueren en een verkeerde geplaatste rookgasventilator. Al met al weer een leerzame dag. Vooral de enkele man moet leren om zelfstandig de ademlucht in gebruik te nemen. Verder moeten de sets met de elektronische manometers van nieuwe batterijen voorzien worden, daar hier geen fluit opzit en iemand zomaar tijdens de oefening zonder lucht zat zonder waarschuwing. Ook moeten de mensen regelmatig hun luchtvoorraad controleren, zodat ze niet veraast worden. (heb ik maar 2 mensen zien doen)
In de avond hebben samen met Otto Jr gegeten. Otto Sr vertrekt nl ’s nachts naar Guatemala stad daar hij morgen naar de dokter moet. Ook Cesar schoof nog even aan, nadat hij getraind had. Nu ik klaar ben met typen, ga ik mijn tanden poetsen en lekker slapen. Adios…
Dinsdag 6 oktober, laatste training.
Vandaag de laatste training bij Brenntag. Alvorens wij daar naartoe gaan worden we bij het ochtendappel geroepen, daar de bomberos een cadeautje voor ons hebben. Ze danken ons weer voor de tijd die we in hun gestoken hebben en dat we voor hun onze families achtergelaten hebben. We krijgen ieder een riem en een handdoek en een sleutelhanger. De riem moet we gelijk aandoen, daar ze onze huidige riemen niet mooi vinden. We lijken wel cowboys nu, haha. Ik bedank daarop de bomberos voor hun inzet en zeg dat hun al het werk gedaan hebben. Ik zeg ook dat ze met het geleerde het komend jaar aan de gang moeten, zodat we de laatste keer nog iets anders kunnen leren. Nadat deze woorden wegebben, op naar Brenntag.
Het scenario is dat in een loods een heftruck door een vat caustic soda heeft geprikt en dat de dampen bij de chauffeur op zijn adem zijn gaan werken, waardoor hij bewusteloos is en hij in een plas ligt.
De opstelplaats is nogal ver van plaats incident en de informatieverschaffing is goed, maar niet compleet. Anders had hij wellicht ervoor gekozen om dichterbij te gaan staan.
Men kwam met 4 man in chemiepak naar de loods en 1 veiligheidsman. De bevelvoerder bleef buiten het object bij de TS. (?!?)
2 man gingen binnen verkennen, echter men liep zo door de plas heen. Arno legde hierop de enscenering uit, waarop ze uit de plas bleven. Echter bij het pakken van het slachtoffer ging men weer, zo voorzichtig mogelijk, in de plas staan. (dit terwijl er pallets lagen). Het slachtoffer werd door 1 bomberos gepakt, waarbij zijn armen in contact bleven met de vloeistof op het slachtoffer. Daarna ging men de boel afdekken met zand en ruimde met dit weer op. (terwijl het lek nog lekte). Men had een ontsmettingsplaats ingericht ergens tussen het incident en TS. We gaven aan dat de besmetting zo onnodig uitgebreid wordt. Nu is het maar caustic soda, maar ze hebben hier ook Tolueen.
We hebben met de evaluatie kort het Nederlandse systeem uitgelegd, met de opstellijn, besmet/veilig gebied, stand bye ploeg,ontsmettingsveld, verkenning (waarop te letten) e.d.. men gaf aan dat men daar de volgende keer wel meer over zou willen leren.
We hebben ook nog even met Jose Bartez gesproken (directeur Brenntag Guatemala). Hij wist pas een week van te voren dat we kwamen en ik heb nog wel zijn telefoonnummer. Volgend jaar mogen we er in ieder geval weer oefenen. Hierna zijn we snel gaan douchen om het laatste afscheid te nemen op de kazerne. Ik heb mijn schoenen aan Raul gegeven, als dank voor de vis van zijn vrouw. Nog allemaal een handje geven en een kroel en hop naar Guatemala stad.
Onderweg was er een ongeluk gebeurd. Aan weerzijde van het ongeluk was het verkeer drie rijen dik gaan staan op een 2 baans weg, wat normaal schijnt te zijn in Guatemala. Na een ½ uur konden we verder en zijn we bij de kazerne in Morales gestopt, om de situatie aldaar te zien. Jaja, ze weten dat het volgende jaar afgelopen is en willen de problemen elders aankaarten. Net als in Oosterhout was het eerst eten en hier hadden ze noodles……lekker.
De kazerne is net zo nieuw als die in PB, dus dat is goed. Ze hebben 3 ambulances, waarvan 1 4x4. Ze hebben 2 watertrucks, waarvan 1 momenteel geen pompje heeft en de andere 2. De laatste is dan ook gelijk hun blusvoertuig (!!!). Ze hebben nagenoeg geen slangen en 1 straalpijpen, waarmee Napoleon nog mee op Elba gezeten heeft. Ze geven ook aan, dat wanneer ze water op moeten voeren er geen water komt daar het pompje simpelweg geen druk geeft. Verder hebben ze ook geen kleding/helmen en 3 sets ademlucht. Ook hebben ze redgereedschap wat het af en toe niet doet en met lekkende slangen. Als laatste hebben ze een zodiak met een 8 pk motortje, wat veel te licht is voor de stroming. Het meeste hebben ze ongevallen, schotwonden, overstromingen. Branden hebben ze niet zoveel. We hebben het hier dan over het korps wat veel samenwerkt met PB (65km verderop = 1 uur rijden) in een plaats met 130000 inwoners!?! Zij zijn de enige post in de buurt.
Na deze verbazing verder gereden naar PB, wat lang duurde. Het was een avontuur gezien de rijstijl van Otto en dat het inmiddels donker was geworden. ’s Avonds in het hotel niet zoveel praat meer, dus eten en naar bed.
Woensdag 7 oktober.
Vandaag gaan we met beide Otto’s naar Puerto Quetzales met 2 doelen. We gaan het bedrijf van Otto en Chiqui zien en we rijden wat korpsen langs. Het eerste korps was in Villa Nueve. Deze hebben geen goed werkend blusvoertuig en 2 ambulances, waarvan in 1 redgereedschap zit. Daar hier ook 2 kazernes zitten van de Bomberos municipales,vinden wij het hier minder spannend. Ze hebben ook vooral ongelukken en schotwonden (25 uitrukken per dag). Ze hebben veel (snel)wegen die ze moeten bestrijken. Bij deze ook geen pakken/helmen, slangen/straalpijpen en ze hadden zelfs geen waterwagen. (wel een chassis en een losse tank)
Nadat we verder reden zien we het verschil van de weg. Gewoon een 4 baans weg waar je net als bij ons op kunt doorrijden. We rijden langs de 3 vulkanen die ik vanuit Antigua ook zag en de volgende stop is bij een van de 2 locaties van het bedrijf van Otto/Chiqui. Het zijn 3 grote loodsen. Hier komt bulk binnen, wat ze verpakken naar 1000 en 50/25 kilo zakken. Een grote stofzooi natuurlijk, maar dat is bij ons niet anders. Ook ontmoeten we Chiqui hier die met ons mee gaat lunchen. Eerst nog even kijken in een kazerne in Puerto San Jose. Hier is het echt huilen met de pet op. 1 ambulance en geen goed werkend blusvoertuig. Wel een waterwagen van heb ik met jou daar (truck/oplegger). Ze zeggen dat hij het doet, maar gezien de staat ervan…..ik weet het niet. Wederom ongevallen en voor de eerste keer, nagenoeg geen schietincidenten. Branden, nee eigenlijk niet. Maar als het fout gaat, is het gelijk goed. Net als in Nederland, haha.
Daarna eerst wat gaan drinken in de jachthaven, waar veel Amerikaanse cruiseschip gasten zaten. We eten daar niet, daar het daar minder is. En die Amerikanen maar eten, haha. Wij gaan in net oudste hotel eten en daar ziet het er goed uit. Voor, hoofd en nagerecht (toe maar). Wanneer we gegeten hebben gooien we Chiqui bij de zaak af en rijden we terug naar het Hotel . Ik kom daar erachter dat ik met mijn telefoon uit de verbinding lig (e-mail). Ik had even de sim kaart met Otto Sr gewisseld, daar zij telefoon het niet deed. Wellicht is dat de oorzaak……
In de avond worden we opgehaald om met z’n allen bij de Mexicaan gaan eten. We krijgen van Miriam nog wat cadeautjes in de vorm van koffie, een sjaal voor Wendy en een handboek. Gezien de kleuren nog maar zien of dat we er echt iets mee kunnen. De koffie kennen we en is heel lekker. Het is hetzelfde restaurant waar Alfred en ik het eerste jaar tequila gedronken hebben. We zijn met zijn met zijn achten. Otto en Mirjam, Otto Jr met zijn jongste dochter, Chiqui met zijn vrouw en wij. Later schuift Cesar nog aan, die deze dag ook in Guatemala stad was. Het eten was goed en compleet door de mariachis op de achtergrond. Rondom 2300 weer terug in het hotel.
Volgende ochtend, na een nachtje woelen, alles weer de koffer intrappen. Om 1000 worden we nl. opgehaald zodat we nog even naar het marktje bij het vliegveld kunnen gaan kijken. Bij het vliegveld nog de laatste knuffel en groet, waarbij we zeggen tot december. Want dan komen zij toch naar Nederland voor 4 dagen.
Het vliegen ging gelukkig snel, want eerlijk gezegd vond ik het weer goed zo. Al met al weer goede resultaten geboekt. Het niveau van de bomberos in gerezen, bestaande relaties zijn uitgebouwd en we hebben nieuwe mensen ontmoet. En niet geheel onbelangrijk, met Arno gaat het ook beter gelukkig. Hij loopt minder krom, al gaat hij wel voor de zekerheid naar de dokter maandag.
