“erfenis”
Zo tegen het einde van mijn periode hier is het tijd om mijn “erfenis” op te maken. Wat heb ik hier gebracht en wat heb gehaald?
Om maar met het belangrijkste te beginnen; wat heb ik de “bright and shine” van de brandweer in Sri Lanka gebracht? Als eerste kennis van de, zoals ik het nu maar noem, “hardere” zaken. Hoe maak je oefenschema’s, uitrukprocedures en hoe bouw je een oefencentrum bijvoorbeeld. Maar, ik heb daarnaast vooral ook geprobeerd aandacht te besteden aan de wat “zachtere” kanten. Ik geef een voorbeeld. In de Sri Lankaanse cultuur is het “not done” om openlijk kritiek te hebben. Het werkt dan ook niet om tijdens een vergadering te vragen of een training naar wens was, of om te vragen naar “verbeterpunten” van een oefening. De training was altijd naar wens en iedereen deed vooral zijn best tijdens een oefening. In het begin dacht ik vooral; wat gebeurt hier? Maar wat ik ook zag is dat er na een training of oefening mensen apart werden genomen. Dat er terug op een kazerne gebeld werd, veel meer 1-op-1 dus. Een dergelijke evaluatie of terugkoppeling is in sommige gevallen best effectief, wat ik miste was het collectief (en dat in een socialistische republiek). Informatie (positief of voor verbetering vatbaar) bleef teveel hangen en er werd te weinig mee gedaan. Ik heb geprobeerd dit “systeem” een beetje open te breken, door te wijzen op het gemeenschappelijke, dat fouten maken geen schande is, dat je door te delen verder kunt komen dan wanneer je alles voor jezelf houdt. Mijn of onze brandweermannen hier zijn hierdoor zelfbewuster geworden, nemen hun verantwoordelijkheid en kunnen hier ook iets mee. Wat hier van blijft hangen zal de tijd leren. Bescheidenheid is op zijn plaats in een hiërarchische omgeving waar initiatief en het nemen van verantwoordelijkheid niet echt wordt gestimuleerd.
Wat heeft het de brandweer en het land mij gebracht? Vooral ook bewustwording. Bewustwording over het feit dat langdurige privaat publieke projecten, zoals ICET deze uitvoert, goed kunnen werken. Zeker als bij de uitvoering ook de Sri Lankaanse overheid en het bedrijfsleven is betrokken (vooral in deze laatste sector zit veel talent). Ik heb ook wat van de andere kant gezien. Wat er gebeurt met miljoenen vaak goed bedoelde “hulp” dollars als deze zonder enige coördinatie en of controle over een land als dit worden uitgestrooid. Dat is moeilijk te beheren, niet in de laatste plaats door de haast van donoren om te "scoren". En voor mij persoonlijk; tientallen uitnodigingen om langs te komen met de toekomstige moeder van mijn kinderen. Want iedereen vind het verbazend dat ik nog niet getrouwd ben en daar moet ik dan ook maar haast mee maken.
Wat me verder is opgevallen is de weerbaarheid, de servicegerichtheid (niet van overheidsinstellingen) en de opgewektheid van de Sri Lankanen. Eenmaal hier een beetje aan gewend is het letterlijk soms een verademing vergeleken met het soms zo verwende, zelfgenoegzame en klagerige Nederland.
Maar goed, voor wat betreft de toekomst ik heb er zonder meer vertrouwen in.
Ten eerste doordat we, ondanks het feit dat het project waar ik aan heb gewerkt formeel is afgelopen, als ICET de komende jaren nog een vinger aan de pols houden. Door voornamelijk op de “achtergrond” aanwezig te blijven op dit eiland. Samen met de Brandweer zonder Grenzen.
Een tweede reden waarom ik er vertrouwen in heb is dat dit land eigenlijk ontwikkelingsland af is. Het groeit en bloeit ondanks de burgeroorlog aan alle kanten. Vergeleken met Nederland valt er op democratisch vlak (trias politica) en de vrijheid van pers nog heel wat in te halen. Alhoewel, ik twijfel een beetje of het in Nederland zoveel beter is, na op internet het een en ander over de burgermeester van Utrecht en zijn affaire met een huis-aan-huis blad te hebben gelezen.
Clemens
Geen opmerkingen:
Een reactie posten