“Home coming”
Tijdens mijn halfjaar hier ben ik bij tijd en wijlen flink ondergedompeld in een aantal privé activiteiten van wat brandweermannen. Een van deze activiteiten bestond uit een uitnodiging voor een “home coming” van Fonseka of Fonsie. Een home coming is eigenlijk de officiële receptie van het huwelijksfeest en zoals het woord al zegt, men viert het thuiskomen van het bruidspaar. Dit gebeurt in de woonplaats van de bruidegom op kosten van zijn ouders. Een bruiloft duurt hier vaak meerdere dagen en zijn vol gepland met allerlei veelal religieuze ceremonies die, zoals ik het bekijk, soms eindeloos vermoeiend moeten zijn voor het bruidspaar. Maar goed, een home coming bestaat voornamelijk uit drinken en dansen. En vooral door het mannelijke gezelschap wordt er zo goed gedronken dat een gedeelte na verloop van tijd op tafel ligt te slapen. Waar zoals het laat aanzien, niemand zich iets van aantrekt. Er wordt vrijwel alleen maar “hard booze” gedronken en dat wreekt zich tussen de palmbomen. Of je nu Sri Lankaan bent of niet.
En ik? Ik mag dansen met de vrouwen die er weer geweldig mooi uitzien in hun traditionele sari, met iedereen op de foto en ik mag de peuters en kleuters vermaken waardoor ik alleen nog maar meer ga zweten. Ik vind het een beetje ongepast om hier ook te eindigen met mijn hoofd op tafel, dus het drinken doe ik met mate, ondanks dat ik volop wordt geïntroduceerd in de wereld van “Coconut Arrack” en Lion Lager. Uiteindelijk, als de muziek is gestopt, Fonsie door zijn collega’s en “batch mates” meters de lucht in is geslingerd en zijn prachtige bruid ook mij heeft bedankt vertrekken we terug naar huis. Richting Colombo, met mij aangenaam aangeschoten en een beetje uitgeput op de passagiersstoel en de Sri Lankaanse muziek nog nagalmend in mijn oren.
Ik ben bijna weer thuis. Thuis in Nederland wel te verstaan. Na bijna zeven maanden hier te hebben vertoeft. Elke dag een “sun bath” op mijn Hollandse lijf. En dat alleen al is heerlijk en heeft mij veel plezier gegeven. En verder het contact met de brandweermannen, hun dankbaarheid en oprechtheid en het bijzondere afscheidsfeestje wat ze voor me georganiseerd hebben. En het toch wel trotse gevoel wat ik heb als ik sommige initiatief zie nemen, in actie zie komen, voor “community workers” een training zie geven, achter een computer een presentatie in elkaar zie draaien.
Ik heb even compleet wat anders mogen meemaken, weg uit mijn (eigen gecreëerde) comfortzone en privileges. Even weg van gedoe met werk, risicomijdend gedrag, reorganisaties, relaties en de beginnende kredietcrisis. Op zoek naar het onbekende, de grootte van de wereld en toeval. Laat het maar gebeuren, maar wel op een actieve manier. Deze instelling leidt soms tot verassende creativiteit en oplossingen welke ik in eerste instantie niet verwacht had. Het woord wat hier een beetje bij past is serendipiteit. En om het plaatje compleet te maken, serendipiteit is afgeleid van Serendip, een oude Perzische naam voor Sri Lanka. Dit kan geen toeval zijn.
Dit was het, genoeg gefilosofeer en ik ben weer bijna thuis. Dank voor jullie belangstelling. Voor ICET, de Brandweer zonder Grenzen en deze Column. Tot kijk.
Clemens
Geen opmerkingen:
Een reactie posten